O edukacji subiektywnie

Szkoła przygotowuje dzieci do życia w świecie, który nie istnieje. Autor: Albert Camus

Drugi rzut oka. Czyli jak świat się na mnie gapił

To nie jest tak, że macierzyńskie i edukatorskie życie całkowicie ogranicza się do dzieci, myślenia co jutro zrobimy z wiedzą oczekiwaną, co na obiad,  gdzie pojechać by coś pokazać, jak wszystko gładko wykończyć nim Tata wróci, a ja pogalopuję rowerem do pracy. Wszystko dla nich i wokół nich. Czasem trzeba zrobić stop i zająć się tylko sobą. Poświęcić sobie czas na realizację siebie, swoich zamiłowań, zwolnić, delektować się chwilą daną nam przez czas i płynąć myślami. Choć Indianin wolałby pewnie bezmyślenie. Jako Europejka nie potrafię, niestety. A może stety? Kto to wie?

Kocham noc.  Tylko cisza i ja.  Uwielbiam ten czas, gdy mam go tylko dla siebie. Dom śpi, łącznie z kotem wtulonym w poduszkę obok Młodego (nic nie zastąpi tego słodkiego widoku). Księżyc wędruje wokół domu zaglądając w okna. Milion gwiazd iskrzy a ja

czytam

i odkrywam światy równoległe w wyobraźni.

Co ostatnio wrzuciłam w wewnętrzny obieg?

Świat, którego nie znam. I trudny jest nam, przeciętnym ludziom zrozumieć, bo życie nie dało nam takiej samej perspektywy.

Świat widziany i odczuwany przez kogoś kto nie ma nóg.

Kevin opisuje swoją historię. Cały trud rodziny i własny, by nauczyć się żyć SAMODZIELNIE  w świecie przystosowanym dla ludzi bez braków (choć każdy ma jakieś, bardziej widoczne lub mniej). Jak wiele człowiek jest w stanie włożyć własnej inicjatywy, pomysłowości i ogólnej zaradności by ta rzeczywistość stała się łatwiejsza do wzrastania i zdobywania kolejnych poziomów samodzielności?

Jednocześnie jak ogromna jest wewnętrzna walka o poczucie własnej wartości, gdy większość prób samorealizacji zawodzi. I jak ogromna jest siła sukcesu.

W swojej książce „Drugi rzut oka. Czyli jak świat się na mnie gapił” Kevin Connolly zawarł swoje dotychczasowe doświadczenie uczuć gniewu, radości z sukcesu, odrzucenia przez rówieśników i  wielu innych o różnej barwie i nasileniu.

Pokazuje też, że człowiek w każdej sytuacji nie chce współczucia, litości, która w jego odczuciu obdziera z godności. W zamian pragnie relacji międzyludzkich opartych na tym kim jest a nie czego mu brak.

„No więc tak, urodziłem się bez nóg, ale to tylko jeden z aspektów mojego życia”

Przechwytywanie3333

Co może osiągnąć człowiek wbrew stereotypom?

No właśnie. Zwykle taki młodzieniec jak Kevin widziany jest jako ktoś zupełnie niepełnosprawny, zależny od innych, nieszczęśliwy. Ogólnie można mu tylko współczuć. I nic?

Może ostatnio ten stereotyp burzy się powoli. Na szczęście.

Rzecz w tym, że wszystko zależy od każdego z nas. I w dużej mierze od osoby, której niepełnosprawność dotyczy.

Kevin jest przykładem na to, że braki można przezwyciężyć. Chęcią do bycia kimś więcej niż niepełnosprawnym, próbami pokonywania barier, kolejnych i kolejnych. Aż znajdzie się coś dla siebie.

Kevin znalazł po kilku latach porażek narciarstwo. Pokochał je i zdobył jedno z marzeń. Nie będę tu pisała jakie – przeczytajcie.

Podróże, które odbył po świecie z powodu zalegającego w nim gniewu, buntu stały się jego uleczeniem, a co więcej zaczął ludzi rozumieć więcej, głębiej.

Książka nosi w sobie ogromne pokłady optymizmu, pokazuje człowieka niepełnosprawnego, który pragnie kontaktu z ludźmi na równych prawach. Człowieka, który marzy, czuje tak samo jak my. I choć ma więcej przeszkód niż większość z nas, dzięki swojej sile jest w stanie osiągnąć więcej niż większość pełnosprawnych osób.

„Gdzieś tam w  środku WIEDZIAŁEM, że fizycznie nie jestem w stanie dotrzymać innym kroku. WIEDZIAŁEM, że na każdej wycieczce zawsze będę daleko za resztą. WIEDZIAŁEM, że żebym nie wiem ile trenował, nigdy nie dam rady naprawdę nadążyć. Ponieważ nie miałem szans na osiągnięcie sobie tego celu, postanowiłem zrekompensować go sobie podróżując. Wymyśliłem sobie, że zwyciężę – jeśli nie szybkością, to odległością”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Follow O edukacji subiektywnie on WordPress.com
Pisanie artykułów i teksty SEO na zamówienie
FreeWebstore

POLECAM KSIĄŻKI

Z CIENIA. POWIEŚĆ O ŻOŁNIERZACH WYKLĘTYCH

BEZ RĄK, BEZ NÓG, BEZ OGRANICZEŃ!

%d bloggers like this: