O edukacji subiektywnie

Szkoła przygotowuje dzieci do życia w świecie, który nie istnieje. Autor: Albert Camus

plan daltoński

Koncepcja planu Daltona została stworzona przez Helen Pankhurst. Jej powstanie jest datowane na rok 1922 – wówczas wydana została książka   „Edukacja wg planu daltońskiego”.   

Celem tego modelu edukacyjnego było osiągnięcie równowagi pomiędzy talentami dziecka a potrzebami społeczeństwa.

Główne zasady to: szacunek / odpowiedzialność , poleganie na sobie samym i współpraca.

„Dziecko musi być wyposażone, aby mogło rozwiązywać zagadnienia dziecięcego wieku, nim stanie oko w oko z problemami wieku młodzieńczego i dojrzałego. Czynić to może tylko w takim razie, jeśli system kształcenia będzie tak obmyślony, żeby dawać dziecku wolność i poczucie odpowiedzialności, pozwalające mu namierzyć się z tymi zagadnieniami o swoich własnych siłach bez niczyjej pomocy” pisała H. Pankhurst.

Aby uczenie się było efektywne,opracowane zostały specjalne metody pracy:

Proces edukacji jest wizualizowany, co pozwala dzieciom lepiej zrozumieć i zapamiętać zasady ich funkcjonowania w placówce.

Dni tygodnia mają przypisany jeden kolor, a plan dnia jest ilustrowany.

Imię lub symbol dziecka znajduje się pod ilustracja czynności za którą ono odpowiada – dzieci są odpowiedzialne za zadania oraz polecenia, które wykonują, pomoce naukowe, których używają porządek w sali oraz za inne dzieci.

Wywieszona jest tygodniowa tablica zadań, którą ustala na początku każdego tygodnia nauczyciel  z dziećmi. Każdego dnia rano dziecko wybiera sobie spośród nich zadania i realizuje je we właściwym dla siebie czasie.

Dzieci  współpracują w parach,  co tydzień z innym kolegą, uczy je to współpracy nie tylko z przyjacielem, lecz z innymi kolegami, nawet tymi, za którymi nie przepadają. Powala to też zintegrować lepiej grupę.

Na półkach i szafkach wiszą zdjęcia , na których widać, jak powinny wyglądać zabawki po skończonej zabawie.

Grupę tworzą dzieci w różnym wieku, co daje możliwość uczenia się przez modelowanie od starszych kolegów, starsze dzieci uczą się pomocy młodszym.

Wykorzystuje się to do realizowania zasady- dziecko powinno próbować zrobić coś samo (samodzielność), jeśli nie potrafi, powinno poprosić kolegę, który już to potrafi (współpraca), a na końcu łańcucha jest nauczyciel.

Pomaga dzieciom w tym tablica, na której  wywieszone są czynności, a pod nimi portrety lub symbole dzieci, które czynność opanowały.

To, że dzieci są na różnym poziomie jest w planie daltońskim atutem,  gdyż daje możliwość prowadzenia dzieci na zasadzie tutoringu.

W edukacji daltońskiej dzieci mają okazję samodzielnie doświadczać i uczyć się w myśl zasady co nie przejdzie przez ręce dziecka nie zostanie przez nie naprawdę poznane. Nauczyciel nie odgrywa głównej roli, jest raczej obserwatorem i wkracza tylko kiedy naprawdę jest potrzebny, nadaje jedynie ramy działalności dzieci.

O edukacji daltońskiej tu:

http://www.dalton.org.pl/artykuly/mdp_9_2011_20-21.pdf

http://www.pp16.oodn.pl/pliki/dalton_plan_1.pdf

http://www.pp16.oodn.pl/pliki/dalton_plan_2.pdf

przykład placówki

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 19 Listopad 2012 by in pedagogika and tagged , , , , .
Follow O edukacji subiektywnie on WordPress.com
Pisanie artykułów i teksty SEO na zamówienie
FreeWebstore

POLECAM KSIĄŻKI

Z CIENIA. POWIEŚĆ O ŻOŁNIERZACH WYKLĘTYCH

BEZ RĄK, BEZ NÓG, BEZ OGRANICZEŃ!

%d bloggers like this: